vsz nieuws
 

Column Linda

We zweven op een roze wolk, maar wanneer worden we daar afgegooid? Nou, daar kwamen we snel achter.

Wat een geluk, twee testen heb ik gedaan. Midden op de dag, de eerste dag dat de menstruatie zou moeten beginnen en er was geen twijfel over mogelijk. Bam! 2 strepen, zo fel. Het was duidelijk en je kon er niet omheen. Daarnaast heb ik het opeens koud in de avond! Ik draag truien die ik normaal gesproken niet eens aan kán. Wie had gedacht dat je koorts op een dag zo kan gaan missen, maar hé, ik klaag niet.

Mijn persoonlijke eerste stappen: een medicatie check. Deze heb ik gedaan bij mijn huisarts, want het communiceren met gynaecologie in het ziekenhuis ging niet geheel vlekkeloos. De doorverwijzing liet op zich wachten omdat deze blijkbaar vernieuwd moest worden en mijn hoofdbehandelaar in de veronderstelling was dat deze doorverwijzing al geregeld was, wat niet het geval bleek. Goed, nog even geduld dus. Ik had het geduld wel, maar de eerste echo diende zich iets anders en eerder aan dan het gepland was.

7 weken zwanger, het was het einde van de middag en ik kreeg een bloeding. Je schrikt natuurlijk ontzettend en bent bang voor het ergste. Gelijk heb ik mijn man gebeld en hij kwam thuis van zijn werk. Ondertussen nam ik contact op met de huisarts en hij regelde een spoed echo bij de verloskundige hier in de wijk. Een paar uur later kon ik terecht.

Vol in spanning, wachten op de verloskundige die net klaar is met een afspraak ervoor. Allemaal blije gezichten om je heen, niet wetende waar je zelf aan toe bent. Dat is best moeilijk kan ik je vertellen!

Eindelijk werd de echo gemaakt en daar was een hartje! Een kindje! Pas toen kon ik voor het eerst genieten, de eerste keer dat we ons kindje zagen op deze manier weliswaar, maar wat een pril geluk.

Toen heb ik gezondigd. Ja, het is echt waar. Ik was een beetje aan het oriënteren op baby spulletjes en ik zag een prachtige kinderwagen (voor een leuke prijs ook, wat natuurlijk ook niet verkeerd is). Deze kinderwagen heb ik gekocht. Ja, in de eerste termijn! Ik ging er gewoon voor, wat er ook gebeurde, was mijn voornemen.

Met 9 weken had ik een controle in het ziekenhuis en gelukkig zag alles er nog steeds goed uit. Zo wacht je de eerste 12 weken toch in spanning af en waren ze (sneller dan ik had verwacht) voorbij.

Een klein deel van onze omgeving wist het al en anderen mochten we het gaan vertellen! Degenen die me hadden gezien vanaf 10 weken, wisten het ook al, want ook dit cliché is waar: je groeit harder bij een 2e zwangerschap! Ik kon het niet meer echt verbergen. Heel voorzichtig ga je zelf nu ook wat meer genieten. De TRAPS verdween op de achtergrond en na een actief TRAPS jaar kwam deze pauze als een zeer welkome verandering. Rust!

Tijdelijk weer, wederom. 13 weken bijna, nog 1 nachtje. We zaten gezellig bij vrienden bij te kletsen op een zondag en opeens ontdekte ik weer een bloeding. Hevig ook!

Gelijk heb ik weer contact opgenomen met het ziekenhuis en de verloskundige. Het ziekenhuis had liever dat ik daarheen kwam, maar momenteel is (nood)vervoer wel een dingetje. We hebben zelf op het moment door omstandigheden geen auto (wat normaal gesproken eigenlijk nooit een probleem is), maar op zo’n korte termijn kan ik ook geen ziekenvervoer regelen welke ik normaal wel krijg.

Zondag middag, niemand bereikbaar of weg, 110 kilometer heen moeten rijden (om niet te spreken over de terugweg), en nu?!

Wederom kon ik terecht bij de verloskundige en wederom kreeg ik gelukkig goed nieuws! Het kindje maakte het goed. Goddank.

Het ziekenhuis had een foutje gemaakt met de planning van de 12 weken echo, deze had ik met 13 weken en 3 dagen. Toevallig sloot dit mooi aan na de laatste bloeding zodat we toch nog een keer konden kijken of alles ook goed bleef.

En toch, misschien heel naïef, ga je met het idee naar het ziekenhuis dat je lekker weer even mag kijken, toch enigszins (vals) gerustgesteld ook.

Het viel al een tijdje op dat ze het kindje lastig konden zien op de echo’s, er zat een soort waas over het beeld, welke ik zelf afdeed als restanten van vocht.

Tijdens deze echo kwamen ze opeens tot het inzicht dat er oud bloed te zien was op de echo, een stolsel. En een flinke ook wel. Verder word er bijzonder weinig in zo’n geval gezegd. Er zit bloed, dat hoort niet, maar je lichaam zou het moeten afvoeren óf moeten opnemen. Zo niet, dan kan het wel een gevaar worden. Dit was dus achteraf ook de reden van die waas...

Lekkere boodschap voor iemand (zoals ik mezelf wel eens liefkozend noem:) een TRAPSie, want normaal gesproken gaat eigenlijk bijna nooit op! Normaal gesproken is vaak al een uitspraak die, ikzelf in ieder geval, met een korrel zout neem.

Een gescheurde enkelband, welke ik vorig jaar heb gehad, herstelt normaal gesproken met ongeveer 6 tot 8 weken, een simpel voorbeeld, maar dit was óók niet het geval. En nu wordt er een beroep gedaan om je lichaam te vertrouwen, terwijl je dat normaal niet kunt? Dat is best wel veel gevraagd om heel eerlijk te zijn. Wat nou, normaal gesproken?!

Eerder die week heb ik een Angel sound besteld, om heerlijk te kunnen luisteren naar het hartje (iets wat ik normaal nooit zou overwegen). Ik moet toch zoeken waar ik dan mijn rust ik kan vinden tijdens deze zwangerschap, zodat ik kan blijven genieten! Ik weiger om de angst te laten overheersen.

Ook had ik zwangerschapsbroeken besteld. Samen met de Angel sound zouden de pakketjes aankomen de dag van de 12 weken echo. Thuis komende waren de pakketjes al bezorgd en mijn man haalde ze op bij de buren, maar kwam thuis met 1 pakketje... De Angel sound.

Ik maak deze open en, alsof het zo moest zijn, zitten er allemaal extra dingetjes in en een ontzettend lief kaartje. Een onbekende vreemde, die op een afstand je net dat dingetje geeft wat je op dat moment zo nodig hebt: nieuwe moed.

Mijn broeken waren vermist en het duurde nog een aantal dagen voordat deze werden bezorgd achteraf, maar wat was het fijn om me even druk te mogen maken over zoiets kleins! Net wat ik nodig had. En oh ja, ik vond het hartje gelijk!

Feiten & fabels over vitamine D